Ο λόγος περί δημοσκοπήσεων...

 Δημοσιεύτηκε στο www.inveria.gr 15/12/2011 

Με αφορμή τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, οι οποίες δημοσιεύονται καθημερινά από μεγάλες εταιρείες δημοσκοπήσεων της Ελλάδος, μπήκα για ακόμα μια φορά στη διαδικασία να  αναρωτηθώ και να γίνω για ακόμα μια φορά καχύποπτη. Κατά πόσο οι δημοσκοπήσεις που βγαίνουν στο φως της δημοσιότητας μας παρουσιάζουν την αλήθεια; Ποια είναι τα συμφέροντα που υπάρχουν συνήθως από πίσω; Δεν αμφιβάλλω ότι μπορεί σε αυτά τα ποσοστά το πιο μεγάλο να είναι αληθινό αλλά το άλλο ποσοστό που αποκρύπτουν μήπως είναι η πραγματικότητα; Και όσον αφορά τα άρθρα που περιγράφουν αυτά τα ποσοστά τι συμφέροντα κρύβουν;  

Για την ακρίβεια σε αυτές δημοσκοπήσεις τα ποσοστά που παρουσιάστηκαν φαίνεται πως ήταν τα αναμενόμενα, διότι συμβάδιζαν με όλα όσα προσπαθούν και καταφέρνουν να μας πλασάρουν τον τελευταίο καιρό μέσω της τηλεόρασης. Ως προς το κομμάτι του κατακερματισμένου ποσοστού που παίρνει το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ εννοείται πως δεν μπορώ να το αμφισβητήσω (πολύ), καθώς για το μεν ΠΑΣΟΚ ο κόσμος φαίνεται και εκφράζει καθημερινά την δυσαρέσκεια του για την πολιτική που ακολουθούσε μέχρι πρότινος ο κ. Παπανδρέου και οι Υπουργοί του, συνεπώς και το «αμαυρώνει», για τη δε ΝΔ θεωρώ ότι το ποσοστό που λαμβάνει αποτελεί ένα καθαρό τίμημα για την λανθασμένη πολιτική του παρελθόντος αλλά κυρίως του παρόντος, άσχετα αν οι δημοσκοπήσεις θέλουν να παρουσιάζουν αυτό το ποσοστό ως ένα μήνυμα ενδεχόμενης νίκης στις ερχόμενες εκλογές. 

Όπως επίσης δεν μπορώ να αμφισβητήσω το κλασικό ποσοστό του ΚΚΕ, του ΣΥΡΙΖΑ και των Οικολόγων, ακόμα και αυτό της Δημοκρατικής Συμμαχίας, το οποίο αποτελεί ένα κόμμα που δεν έχει δείξει ακόμα πολλά πράγματα, δεν έχει μπει πότε στη Βουλή καθώς είναι νεοσύστατο, σαφώς και ο κόσμος δεν το γνωρίζει και δεν το προτιμά. Ούτε ακόμα αμφισβητώ το ανοδικό ποσοστό του ΛΑΟΣ, γιατί απλά το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι έχει βρει τον τρόπο, την μαγκιά και επιβιώνει με αξιοπρέπεια εκμεταλλευόμενο καταστάσεις.

Ωστόσο, δεν μπορώ να μην σχολιάσω όλα εκείνα τα άρθρα που αναφέρονται στις δημοσκοπήσεις και έχουν κάτι τίτλους περίεργους, όπως «προβάδισμα της ΝΔ έναντι του ΠΑΣΟΚ» ή «μεγαλώνει η ψαλίδα μεταξύ ΝΔ και ΠΑΣΟΚ» ή ακόμη «η ΝΔ παίρνει τα πάνω της», δηλαδή έλεος, είναι δυνατόν να μιλάνε για προβάδισμα και γαλάζιο αέρα όταν η ΝΔ παίρνει ένα ποσοστό μόλις της τάξης του 20%; Και πέρα από αυτό, εδώ το πολιτικό σύστημα διαλύεται και αυτοί μιλάνε ακόμα για δικομματισμό και ποιος θα πάρει το μεγαλύτερο ποσοστό. Για να μην αναφέρω πόσο αναμενόμενο ήταν το ποσοστό όσον αφορά το ερώτημα ποιόν κρίνεται καταλληλότερο για πρωθυπουργό, όπου η πλειοψηφία απαντά τον «ΚΑΝΕΝΑ» (55%). 

Ας μη κοροϊδευόμαστε, λοιπόν, όσο καλά λόγια και να γράφονται και τα δυο μεγάλα κόμματα είναι ξεγραμμένα. Με μια μικρή επιφύλαξη πάντα καθώς ο Έλληνας είναι σαν τον λύκο της γνωστής λαϊκής παροιμίας («Ο λύκος και αν εγέρασε και άσπρισε το μαλλί του, ούτε τη γνώμη άλλαξε ούτε την κεφαλή του»), όποτε ας μη βάλω το χέρι μου στη φωτιά. Και είμαι σίγουρη πολλοί θα εναντιωθούν στην άποψη μου αλλά είμαι επίσης πεπεισμένη πως γνωρίζουν ότι κάπου σε όλα αυτά υπάρχει μια δόση αλήθειας.

Κλείνοντας, λοιπόν, τα ποσοστά των δημοσκοπήσεων δεν θεωρώ ότι είναι απόλυτα αντικειμενικά γιατί φυσικά υπάρχουν άλλοι παράμετροι και κριτήρια που τα διαμορφώνουν. Ας μη γελιόμαστε τα περισσότερα ποσοστά που δημοσιεύονται είναι διαστρεβλωμένα γιατί έτσι παίζεται το παιχνίδι γιατί πάντα υπήρχαν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν συμφέροντα και εδώ που τα λέμε αυτός είναι και ο ρόλος των δημοσκοπήσεων, να επηρεάζουν την κοινή γνώμη. Βέβαια αυτό που δεν έχουν καταλάβει ακόμα οι «από πάνω» είναι ότι ο κόσμος όχι απλά καταλαβαίνει αλλά πλέον δεν επηρεάζεται εύκολα και κυρίως δεν καθοδηγείται

Δεν έχουν «τσίπα»....

Δημοσιεύτηκε στο www.inveria.gr 12/12/2011

Την ώρα που ο ελληνικός λαός προσπαθεί να αντιμετωπίσει τη σκληρή λιτότητα που του επιβάλουν, 117 πρώην βουλευτές και όχι μόνο, των δυο μεγάλων κομμάτων διεκδικούν αναδρομικά, διάφορες άλλες αποδοχές αλλά και αποζημιώσεις για ηθική βλάβη. Δεν είναι τραγική ειρωνεία; Ο κόσμος δεν έχει να φάει και οι ασυνείδητοι ζητάνε αναδρομικά, ειλικρινά σε αυτή τη χώρα δεν έμεινε στάλα ντροπής; Μα καθόλου συνείδηση; Κανένα αίσθημα ευθύνης; Δεν βλέπουν τι γίνεται γύρω τους;   

Όχι όχι έμεινε, βρέθηκαν δυο τρεις, οι οποίοι είχαν «τσίπα» και αποποιήθηκαν - παραιτήθηκαν από την διεκδίκηση των αναδρομικών. Κατά τη γνώμη μου, βέβαια όχι φυσικά επειδή δεν τα θέλουν αλλά επειδή φοβούνται την θεία δίκη και όχι την κατακραυγή του κόσμου καθώς δεν είναι πλέον ούτε βουλευτές εν ενεργεία, ούτε κρατικοί αξιωματικοί εν ενεργεία αλλά απλά συνταξιούχοι άρα θεωρούν πως δεν θα έχουν σοβαρές για αυτούς συνέπειες, είτε να μην εκλεγούν ας πούμε είτε να μην απολυθούν.

Διαβάζω από προχθές τα άρθρα που γράφονται για το επικείμενο θέμα και όλα ξεκινάνε κάπως έτσι «Θύελλα αντιδράσεων αναμένεται να προκαλέσει το γεγονός ότι 117 πρώην και συνταξιούχοι βουλευτές από τα δύο μεγάλα κόμματα προσέφυγαν στη δικαιοσύνη διεκδικώντας με αγωγές καταβολές αναδρομικών, που προκύπτουν από διαφορές των αποδοχών τους….» ή «Σάλος έχει δημιουργηθεί…» κ.ο.κ. Το πιο γελοίο όμως από όλα είναι ότι το συνολικό ποσό των αποζημιώσεων δεν μπορεί να εκτιμηθεί ακριβώς, καθώς ο καθένας από αυτούς έχει καταθέσει αυτοτελή αγωγή στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών. Ο καθένας φυσικά κοιτάει την κοιλιά του. Δεν είναι όμως ούτε πέντε ούτε δέκα αλλά είναι 117 «προδότες» οι οποίοι όχι μόνο χόρτασαν όσα έφαγαν αλλά χώνεψαν και τώρα ζητάνε και άλλα. Αναρωτιέμαι αν ένας από αυτούς γνωρίζει την κατάσταση της μέσης οικογένειας στην Ελλάδα που καθημερινά βλέπει να μειώνεται το βιοτικό της επίπεδο, που καθημερινά στις ειδήσεις αναφέρονται περιστατικά παιδιών που πηγαίνουν σχολείο και λιποθυμάνε από την πείνα, γιατί δεν έχουν οι γονείς να τα ταΐσουν. Μας καταντήσανε υποανάπτυκτη χώρα και παρόλα αυτά αυτοί το χαβά τους…

Αξέχαστη λοιπόν είναι η φράση του Βασίλη Αυλωνίτη που ταιριάζει ακριβώς στην περίπτωση αυτή «Ωρε που πάμε ρε που πάμε;;;;». Υπάρχει άραγε πιθανότητα να σωθούμε; Γιατί μπορεί εμείς να θέλουμε αλλά από τι φαίνεται κανένας από αυτούς δεν θέλει. Και ας βγαίνουν από το πρωί κάποιοι από αυτούς στα κανάλια για να αποποιηθούν κάθε ευθύνη ώστε να βουλώσουν το οργισμένο στόμα του φτωχού λαού. Γιατί στα λόγια όλα είναι καλά, αλλά ποιος από αυτούς θα καταθέσει γραπτή παραίτηση από την διεκδίκηση των αναδρομικών, θα σας πω εγώ… κανένας. Καθώς το θέμα σε δέκα μέρες το πολύ είκοσι θα έχει ξεχαστεί και κανείς δεν θα πάρει είδηση τι απέγινε και αυτοί θα τα πάρουν τα λεφτά γιατί για κάτι τέτοια «λεφτά υπάρχουν» και θα ζήσουνε αυτοί καλά και εμείς χειρότερα ή μάλλον και μη χειρότερα…

Ένα κράτος χωρίς ανθρωπιά…

Δημοσιεύτηκε  στο www.inveria.gr 5/12/2011

Διαβάζοντας τον νέο κανονισμό του Υπουργείου Εργασίας σχετικά με τις περικοπές στα επιδόματα των ΑμεΑ και παρακολουθώντας την εκδήλωση που έγινε στη Βέροια για τα παιδιά με Ειδικές Ανάγκες (από το ΕΕΕΕΚ Βέροιας), μπήκα στην διαδικασία να αναλογιστώ πόσο απάνθρωπο ή μάλλον πόσο «ανθρωποφαγικό» μπορεί να είναι το ελληνικό κράτος και ταυτόχρονα αναρωτιόμουν ποιος ήταν ο ειδήμονας που σκέφτηκε και θέλησε να επιβάλλει τις «αναγκαίες» μειώσεις στο τομέα των ΑμεΑ;  

Μπορώ να δεχτώ σαφώς, ότι έπρεπε να γίνει επιτέλους ένας σωστός έλεγχος, να αναδιαμορφωθούν κάποια πράγματα, να ξεκαθαριστούν οι «απατεώνες» ανάπηροι από τους όντως ανάπηρους και αυτούς που έχουν ουσιαστικό πρόβλημα, αυτό όμως που δεν μπορώ να καταλάβω είναι ο λεγόμενος «νέος κανονισμός εκτίμησης βαθμού αναπηρίας», με άλλα λόγια τα ποσοστά αναπηρίας. Δηλαδή όταν έχεις χαρακτηριστεί ανάπηρος και φυσικά χωρίς τη θέληση σου, διότι κανείς δεν ήθελε να γεννηθεί ή να γίνει στην πορεία της ζωής του ανάπηρος, μπορεί να είναι λίγο ανάπηρος ή πολύ; Τι ρόλο επιτέλους παίζουν αυτά τα ποσοστά; Για να το καταλάβω καλύτερα δεν σας κρύβω ότι μπήκα στη διαδικασία να το ψάξω.

Έτσι, λοιπόν και για όσους δεν το γνωρίζουν Άτομα με Αναπηρία νοούνται τα άτομα τα οποία είναι τυφλά και με προβλήματα όρασης, άτομα κωφά και βαρήκοα, με κινητικές διαταραχές, με νοητική καθυστέρηση και μαθησιακές δυσκολίες και με ψυχικές νόσους, άτομα επιληπτικά και χανσενικά, άτομα με μακρόχρονες ασθένειες και παραμονή σε ιδρύματα, αλλά και άτομα με διαταραχές από οποιαδήποτε άλλη αιτία. Βάσει όλων αυτών μπορεί κανείς να διαπιστώσει ότι εφόσον έχεις ένα από τα παραπάνω προβλήματα υγείας αυτόματα κατατάσσεσαι και χαρακτηρίζεσαι ανάπηρος, για να χαρακτηριστείς όμως ανάπηρος πρέπει κάποιος να το κρίνει. Είναι άραγε αυτοί που κρίνουν τα ποσοστά κατάλληλοι αλλά και αντικειμενικοί; Ή και πάλι πίσω από αυτές τις Επιτροπές κρύβονται συμφέροντα;

Αφήνοντας ωστόσο αυτό το κομμάτι για λίγο, μπορώ να δεχτώ το γεγονός των ποσοστών αναπηρίας για να ξεχωρίζονται οι καταστάσεις άρα και τα επιδόματα, να δεχτώ (ας πούμε) και τις μειώσεις στα επιδόματα των ΑμεΑ γιατί έτσι ορίστηκε από το κράτος, το κράτος όμως είναι εντάξει απέναντι σε αυτά τα άτομα; Διότι έρευνες για παράδειγμα που έγιναν στην Ελλάδα έδειξαν ότι μόνο το 9% των κτηρίων των δημόσιων υπηρεσιών είναι προσβάσιμα στα ΑμεΑ. Αν λοιπόν το κράτος δεν είναι εντάξει στις υποχρεώσεις του, τι το κάνει να πιστεύει ότι θα είναι όλοι οι άλλοι; Επειδή έχει μάθει να επιβάλλει χωρίς να υπολογίζει τις συνέπειες;

Αναγκαστικά λοιπόν με οδηγεί όλο αυτό να χαρακτηρίσω και εγώ το ελληνικό κράτος απάνθρωπο, καθώς δεν είναι δυνατόν να θέτεις όλους αυτούς τους ανθρώπους σε τέτοια ταλαιπωρία, από μικρά παιδιά έως μεγάλους ανθρώπους. Για μένα τα ΑμεΑ ή τα ΑΜΕΑ δηλαδή τα άτομα με αναπηρία ή τα άτομα με ειδικές ανάγκες, όπως θέλετε πείτε το, όχι μόνο δεν πρέπει να ενταχθούν σε αυτό το καθεστώς της περικοπής των επιδομάτων αλλά κατά τη γνώμη μου ίσως πρέπει το κράτος να τα βοηθήσει περισσότερο. Δεν νομίζω ότι όλη αυτή την κατάσταση της κρίσης πρέπει να την πληρώσει ούτε ένα παιδάκι με ειδικές «δεξιότητες» (όπως μου αρέσει να λέω) αλλά ούτε και ένας μεταμοσχευμένος άνθρωπος κ.ο.κ. Ή να το θέσω και αλλιώς δεν θα σωθεί η χώρα από τη μείωση των επιδομάτων των ατόμων αυτών.

Επιτέλους το ελληνικό κράτος ας δείξει την ανθρωπιά του, εφόσον δεν μπορεί να την δείξει στους μισθωτούς και τους συνταξιούχους ας την δείξει σε αυτά τα άτομα τα οποία έχουν την ανάγκη του περισσότερο από τον καθένα. Διότι όλοι εμείς ορίσαμε τη ζωή μου όπως τη θέλαμε με δικές μας επιλογές, σε αντίθεση με τα ΑμεΑ τα οποία δεν επέλεξαν την κατάσταση που περιήλθαν πλην ορισμένων εξαιρέσεων. Ας δείξει επιτέλους το ελληνικό κράτος ότι έχει κατανόηση, φιλότιμο και ανθρωπιά, θα κάνει τουλάχιστον κάποιους ανθρώπους ευτυχισμένους ή λιγότερο δυστυχισμένους…

Ότι κοροϊδεύεις το λούζεσαι….

Δημοσιεύτηκε στο www.inveria.gr 28/11/2011

Είναι γεγονός ότι ο ρατσισμός υπήρχε και θα υπάρχει πάντοτε. Στην δική μας περίπτωση βέβαια, δηλαδή στην περίπτωση της Ελλάδας, ο ρατσισμός που φτάσαμε να βιώνουμε στο εξωτερικό (μιλώντας κυρίως για την Ευρώπη) είναι κάτι που δεν δημιούργησε ο ελληνικός λαός καθ’ αυτός αλλά αυτοί οι οποίοι φρόντισαν να μας διασύρουν με όποιο τρόπο μπορούσαν. Όλη η Ευρώπη κάποτε μας θαύμαζε συνολικά και πλέον θαυμάζει αποκλειστικά τον αρχαίο πολιτισμό μας και τίποτε άλλο.  

Με αφορμή, λοιπόν, το πρόσφατο ταξίδι που έκανα σε μια από τις πιο όμορφες πόλεις της Ευρώπης, βρέθηκα αντιμέτωπη με ένα έντονο κλίμα αρνητισμού και ρατσισμού απέναντι στο ελληνικό στοιχείο. Το γεγονός πως είσαι Έλληνας όχι μόνο τους οδηγεί να σε κοιτούν με ένα τεράστιο χαμόγελο ειρωνείας, αλλά το χειρότερο από όλα είναι ότι σε απαξιώνουν και σε υποτιμούν σε επίπεδο φυσικά νοημοσύνης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα απαξίωσης και υποτίμησης είναι να σε διώχνουν από τα μαγαζιά επειδή είσαι Έλληνας, μια παράλογη λογική, που δυσκολεύομαι σαφώς να τη κατανοήσω. Σε υποτιμούν ακόμη κλέβοντας σε στα ρέστα μια αγοράς, πιστεύοντας ότι δεν θα καταλάβεις και πολλά, αφού εδώ και χρόνια δεν καταλάβαινες ότι σε έκλεβε το ίδιο σου το κράτος, τώρα θα καταλάβεις;

Δεν ξέρω να σας πω με ακρίβεια εάν όντως αυτή η συμπεριφορά αντιστοιχεί μόνο για το ελληνικό στοιχείο, αλλά εμένα αυτή η εντύπωση μου δόθηκε, διότι δεν έγινε μια φορά, δεν ήταν ένα μεμονωμένο γεγονός, αντίθετα τις περισσότερες φορές, πριν ακόμη τολμήσεις να μπεις στο μαγαζί σου έλεγαν «Όχι, όχι δεν πουλάμε…» ή «Όχι, γιατί θα τα ανακατέψεις και δεν θα πάρεις…». Τι στο καλό φαινόμαστε από τη φάτσα; Δεν ξέρω αν λέγεται αγένεια, αυτό που ξέρω είναι ότι μας δυσφημίσανε και μας διασύρανε μέχρι εσχάτων, ώστε να φτάσουμε στο σημείο να ντρεπόμαστε για την καταγωγή μας και πολλές φορές να την αρνιόμαστε.

Ακόμη ένα κλασικό γεγονός ρατσισμού που βιώνουμε τελευταία στην Ευρώπη είναι η μη εύρεση κατοικίας και κυρίως στη Γερμανία, την κατά κύριο λόγο χώρα οικονομικής μετανάστευσης των Ελλήνων. Όχι γιατί δεν υπάρχουν σπίτι προς ενοικίαση αλλά γιατί δεν νοικιάζουν σε Έλληνες, διότι είτε πιστεύουν ότι δεν έχουμε να τους πληρώσουμε είτε φοβούνται ενδεχόμενη πτώχευση άρα “no money” (καθόλου λεφτά) στο μέλλον. Και αν τύχει και βρεις να νοικιάσεις σου ζητάνε 14 μήνες μπροστά το ενοίκιο, το οποίο παρεμπιπτόντως είναι πανάκριβο και υπερεκτιμημένο. Αυτό που κάναμε, λοιπόν, κάποτε στους Αλβανούς, τους Βούλγαρους και όλους αυτούς τους οικονομικά νόμιμους φυσικά μετανάστες, τώρα το κάνουν άλλοι σε εμάς. Κανένας Έλληνας ιδιοκτήτης δεν νοίκιαζε σε οικονομικό μετανάστη που καταγόταν από τις χώρες των Βαλκανίων.

Και για να μην πάω μακριά, ο τουρισμός που τόσα χρόνια στηρίζει τη Βόρεια Ελλάδα, και συγκεκριμένα τις παραλίες του Ν. Πιερίας ήταν Βαλκανικής προέλευσης, αποτελούνταν από Βούλγαρους, Γιουγκοσλάβους, Σκοπιανούς, Ρουμάνους και άλλους, αλλά τόσα χρόνια τους περιφρονούσαμε, τους μειώναμε, τους υποτιμούσαμε γιατί(;) εμείς ήμασταν καλύτεροι φυσικά. Φτάσαμε όμως πλέον στο σημείο ή μάλλον μας έφτασαν στο σημείο το ίδιο και χειρότερο, μας κάνουν ότι κάναμε εμείς κάποτε. Και εδώ κολλάει η παροιμία ότι «κοροϊδεύεις το λούζεσαι». Για τους Ευρωπαίους είμαστε απατεώνες όταν κάποτε για αυτούς ήμασταν ένας περήφανος λαός με αξιοπρέπεια. Εδώ μας κατάντησαν οι προδότες, να ντρεπόμαστε για αυτό που είμαστε, άσχετα αν κάποτε οι παππούδες μας έλεγαν «δεν θα ντρέπεσαι για αυτό που είσαι… γιατί είσαι Έλληνας». Κρίμα, κρίμα και κρίμα…

Αγανακτισμένοι υπάρχουν παντού…

Δημοσιεύτηκε στο www.inveria.gr 23/11/2011

Με αφορμή μια είδηση που διάβασα σήμερα σχετικά με την επίθεση αγανακτισμένων πολιτών εναντίον του Προέδρου των ΗΠΑ, Μπάρακ Ομπάμα αλλά και γενικά όλες τις ειδήσεις που ακούω εδώ κι καιρό καθημερινά για τις πορείες διαμαρτυρίας από αγανακτισμένους σε όλη την Ευρώπη, μπορώ να πω ότι η κατάσταση έχει γίνει ανεξέλικτη ή καλύτερα ότι ο κόσμος «ξύπνησε από το λήθαργο» και έχει αναλάβει ενεργό δράση με αποτέλεσμα να μη μπορεί κανένας να τον κάνει «κουμάντο» όπως παλιά. Η τακτικές «τύφλωσης και κώφωσης» του κόσμου έχουν περάσει στη σφαίρα της ανυπαρξίας, καταλήγοντας στην γνωστή έκφραση, «ξυπνήσανε οι σκλάβοι». Είναι γεγονός πλέον ότι η οικονομική κρίση έχει αποκτήσει παγκόσμια εμβέλεια.

Αυτό, όμως, που μου κέντρισε το ενδιαφέρον όταν το διάβαζα, ήταν η οργανωμένη επίθεση των αγανακτισμένων στις ΗΠΑ και συγκεκριμένα εναντίον του πιο υψηλά ιστάμενου προσώπου των ΗΠΑ, του Προέδρου τους. Όσον αφορά το περιστατικό, όλα άρχισαν όταν Πρόεδρος Μπάρακ Ομπάμα, κατά τη διάρκεια ομιλίας του σε εκδήλωση στο Νιου Χαμσάιρ, ανέβηκε στο βήμα για να μιλήσει για την οικονομική πολιτική της χώρας. Τότε, οι «αγανακτισμένοι» ξεκίνησαν να φωνάζουν συνθήματα εναντίον του, όπως «οι τραπεζίτες εξακολουθούν να καταστρέφουν την οικονομία» και «Οι τράπεζες διασώθηκαν. Ξεπουληθήκαμε» όμως ο Πρόεδρος των ΗΠΑ κράτησε τη ψυχραιμία του και ανέφερε απλά ότι εκτιμά την γνώμη τους. Ωστόσο, έκανε έκκληση να ακούσουν και τη δική του, ενώ πρόσθεσε «είστε ο λόγος που ξαναβάζω υποψηφιότητα». Κάτι που φάνηκε να τους εξοργίζει παραπάνω.

Βέβαια, θα με ρωτήσει κανείς, τι είναι αυτό που με συγκλόνισε τόσο πολύ. Η απάντηση μου είναι πρώτον, το γεγονός ότι αφήσανε να διαρρεύσει το περιστατικό αυτό και να φτάσει μέχρι τα αυτιά μας, κάτι που η Αμερική σαν χώρα δεν το κάνει σχεδόν ποτέ, δεν αφήνει να παίρνουν έκταση ούτε να διαρρέουν τόσο εύκολα «κακές» ειδήσεις για αυτήν προς τα έξω. Και πόσο μάλλον για κάτι που θα δημιουργήσει άσχημες εντυπώσεις για τη χώρα, την κυβέρνηση και τον λαό της και θα υποβιβάσει το κύρος της. Και δεύτερον, είναι παγκοσμίως γνωστό, ότι η Αμερική αποτελεί μια χώρα με φοβερή μυστικοπάθεια όσον αφορά την πληροφόρηση του λαού της, για το τι συμβαίνει πραγματικά μέσα στη χώρα και έξω από αυτή, καθώς ο λαός γνωρίζει μόνο το 1/3 από όλα όσα συμβαίνουν, για αυτονόητους λόγους και είναι αυτό που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση. Ωστόσο, φαίνεται ότι η οικονομική κρίση τους άγγιξε για τα καλά, κάτι που πλέον ορίζεται ως μη διαχειρίσιμο.

Γίνεται, λοιπόν αντιληπτό πως μια παγκόσμια κοινωνική αναταραχή είναι προ των πυλών. Δεν θα μπω στη διαδικασία να αναλύσω το τι γίνεται στην Ευρώπη, καθώς η κατάσταση είναι γνωστή. Αγανακτισμένοι πολίτες υπάρχουν παντού. Οι Ευρωπαϊκές χώρες και κυρίως αυτές της Μεσογείου, έχουν τεράστιο πρόβλημα. Οι αγανακτισμένοι κατακλύζουν πάρκα και πλατείες με σκοπό τη διεκδίκηση των δικαιώματα τους. Αλλού, βέβαια, διαδηλώνουν με πιο ειρηνικό χαρακτήρα αλλού με πιο επιθετικό χαρακτήρα. Κατά τη γνώμη μου, η κατάληξη θα είναι μια, όλοι οι (αγανακτισμένοι) λαοί που πλήττονται καθημερινά από το κοινό κακό «την οικονομική κρίση», στο τέλος θα συσπειρωθούν εναντίον των εκάστοτε εξουσιών που κυβερνούν και έχουν ως σκοπό μια «κακή» παγκοσμιοποίηση. Και κλείνοντας, αυτό που επίσης καταλαβαίνω εγώ και ο καθένας φυσικά είναι, ότι τελικά οι λαοί δεν είχαν και δεν έχουν τίποτα να μοιράσουν, άλλοι είχαν και έχουν να μοιράσουν και αναγκαστικά έμπλεξαν και μπλέκουν αθώους σε αυτόν τον «κυκεώνα»…. δημιουργώντας αγανακτισμένους πολίτες…..

Η Ελληνική Πολιτική πραγματικότητα μέσα από παρομοιώσεις

Δημοσιεύτηκε στο www.inveria.gr 19/11/2011

Σήμερα το πρωί παρακολουθώντας μια εκπομπή στην ελληνική φυσικά τηλεόραση, άκουσα μια εξαιρετική παρομοίωση της ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας, μια εκπληκτική μεταφορά για το ελληνικό γίγνεσθαι, η οποία με βρήκε να χαμογελάω ακούγοντας την και παράλληλα με βρήκε απόλυτα σύμφωνη.   

Με πολύ συνοπτικό τρόπο και στα πλαίσια της «σάτιρας», στηριζόμενη σε αθλητική ορολογία η Ελληνική πραγματικότητα παρομοιάστηκε με «Ποδοσφαιρική ομάδα», όπου οι ποδοσφαιριστές είναι καλοί, ως επί των πλείστον. Παρόλα αυτά όμως, το γήπεδο είναι δυστυχώς καμένο, η εξέδρα ελλιπής καθώς οι οπαδοί δεν βρίσκουν κανένα πλέον ενδιαφέρον και η διοίκηση, το σημαντικότερο κομμάτι όλων που εκεί στηρίζεται η ύπαρξη της είναι για τα πανηγύρια …

Υπάρχουν χιλιάδες παροιμίες και μεταφορικές εικόνες που ταιριάζουν στην Ελληνική πολιτική πραγματικότητα, καθημερινά τα blogs και τα διάφορα forums συζητήσεων κατακλύζονται από αυτές. Οι περισσότερες εκ των οποίων συνήθως, για να μην πω πάντα και γίνω υπερβολική, ταιριάζουν ακριβώς σε όλα όσα συμβαίνουν το τελευταίο καιρό. Δεν το κρύβω πως έχω γίνει οπαδός αυτών των παρομοιώσεων, καθώς θεωρώ ότι είναι μια σύγχρονη μορφή των παλαιών λαϊκών ρήσεων, που ο λαός συνήθιζε να βγάζει μέσα από δύσκολές καταστάσεις της ζωής του. Για μένα όλες αυτές οι μεταφορές και παρομοιώσεις θα μείνουν για μια ζωή και θα μας στοιχειώσουν για πάντα και εμάς και πολύ περισσότερο τις επόμενες γενιές. Ο ελληνικός λαός είχε κάποτε «Μνήμη ψαριού», νομίζω ότι πατώντας του τον κάλο, η μνήμη έγινε για πολλούς και θα γίνει  για ακόμα περισσότερους μνήμη ελέφαντα ή καμήλας (ζώα με εξαιρετικά καλή μνήμη).

 Και για να δείτε πως ο κόσμος έχει πλήρη συναίσθηση της πραγματικότητας έφτασε σε σημείο να σατιρίζει τον ίδιο του τον εαυτό. Και το λέω αυτό με βάση μια υπέροχη παρομοίωση που διάβασα και άκουσα επανειλημμένα το τελευταίο διάστημα πριν «αλλάξουμε» κυβέρνηση, η οποία αφορούσε τόσο αυτήν (την πρώην κυβέρνηση) και τον πρωθυπουργό της, όσο και τον ελληνικό λαό ο οποίος μέχρι τότε αγνοούσε την κατάσταση, είτε εκούσια είτε ακούσια. Συγκεκριμένα, παρομοίαζε τον πρωθυπουργό με επικίνδυνο οδηγό, την κυβέρνηση και γενικά το πολιτικό σύστημα με χαλασμένο αυτοκίνητο και τον ελληνικό λαό, απλά να κοιτάει την τιμή της βενζίνης και να εξίσταται για αυτήν, θεωρώντας ότι όλα τα άλλα βαίνουν καλώς. Παρουσιάζοντας τον εκτός πραγματικότητας. Νομίζω, ότι όχι μόνο ερχόταν «κουτί» αλλά απεικόνιζε με ακρίβεια την πραγματικότητα.

Έτσι, λοιπόν, στο μυαλό μου έρχονται πολλές κλασικές αλλά από ότι φαίνεται διαχρονικές παροιμίες που ταιριάζουν γάντι στην ελληνική πραγματικότητα. Αν μπορούσα να διαλέξω τις καλύτερες και τις πιο ταιριαστές θα ήταν: «Ήτανε στραβό το κλίμα, το έφαγε και ο γάιδαρος», θέλοντας σαφώς να εστιάσω στις λάθος πολιτικές του παρελθόντος, οι οποίες όχι απλά δεν θα αλλάξουν αλλά θα χειροτερέψουν καθώς και με την νέα κυβέρνηση σωτηρίας το μέλλον της Ελλάδας συνεχίζει και θα συνεχίσει να είναι αβέβαιο, χωρίς να προεξοφλώ φυσικά καταστάσεις. Επίσης η παροιμία «Δυο γάιδαροι μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα», όταν μιλάμε για μια Ελλάδα πουλημένη πλέον και οι δυο μεγάλοι πολιτικοί αρχηγοί πριν δυο βδομάδες μαλώνανε όχι μόνο σε ξένο αχυρώνα αλλά για ξένο αχυρώνα.

Και τέλος, «Όπου λαλούν πολλά κοκόρια, αργεί να ξημερώσει», όπου κάτι ανάλογο θα συμβεί και με την Ελλαδίτσα μας. Καθώς όταν όλοι έχουν άποψη για όλα και δεν υπάρχει αίσθημα συνεργασίας, αυτό που λέμε «καλή διάθεση για συναίνεση», θα χρειαστούν χρόνια ακόμα για να δούμε μια καινούργια και πάνω από όλα καλή μέρα. Κλείνοντας, λοιπόν, και επειδή εγώ είμαι αισιόδοξος άνθρωπος θα δανειστώ ένα στίχο διαχρονικό του Αλέκου Σακελλαρίου, που όλοι τον έχουμε ακούσει από τη φωνή του Γρ. Μπιθικώτση: «Κάντε υπομονή και ουρανός θα γίνει πιο γαλανός…».

Η πολιτική ως παιχνίδι….

Δημοσιεύτηκε στο www.inveria.gr στις 7/11/2011

Μήπως τελικά η σημερινή πολιτική, την οποία προσπαθούν να ασκήσουν οι πολιτικοί της χώρας μας, την κάνανε να μοιάζει με παιχνίδι; Και λέγοντας παιχνίδι νομίζω καταλαβαίνουν όλοι τι ακριβώς εννοώ. Εξάλλου όλοι ήμασταν κάποτε παιδιά. Βέβαια για να μην παρεξηγούμαστε ο καθένας μπορεί να νιώθει όσο παιδί θέλει αλλά να μην φέρεται ως παιδί διότι αυτό οδηγεί κάποιες φορές σε λάθος καταστάσεις, με κακές συνέπειες για το μέλλον.  

Και το λέω αυτό καθώς από τα τελευταία γεγονότα φαίνεται ότι πολλοί έχουν μείνει παιδιά, βλέποντας τις γνωστές φυσιογνωμίες του ΓΑΠ και του Α. Σαμαρά. Λοιπόν, μήπως την κυβέρνηση «εθνικής σωτηρία», συνεργασίας, εθνικής ενότητας και ούτω καθεξής την κατάντησαν τελικά ένα ακόμη πολιτικό παιχνίδι;
    Αναρωτιέστε όλοι τι εννοώ; Εννοώ πως φτάσαμε στο σημείο, να τους αφήνουμε να παίζουνε, σπαταλώντας πολύτιμο χρόνο.  Εδώ και 3 μέρες (για να μην πω εδώ και χρόνια), για την ακρίβεια από την Παρασκευή το βράδυ ενώ ο όλος κόσμος αγωνιά για το μέλλον και την τύχη του, οι 2 πολιτικοί αρχηγοί της κυβέρνησης και την αντιπολίτευσης «παίζουν», κάνοντας συν της άλλης και πείσματα.  Μετά, λοιπόν, από 3 μέρες ταλαιπωρία, είχαν την καλή διάθεση να αφήσουν τα πείσματα, ο μεν να αφήσει την «καρέκλα» ο δε αποφάσισε  να συνεργαστεί, ώστε να βρεθεί μια λύση. Αφού λοιπόν παίξανε με την τύχη μας γενικά, τώρα εξειδικεύσανε το παιχνίδι σε συγκεκριμένο τύπου παίγνιο… γνωστό ως πάζλ.  Το "πάζλ" της νέας  κυβέρνησης.  Ποια θα είναι η σύσταση και η δομή του; Ποιοι θα είναι αυτοί τελικά που θα παραμείνουν στις θέσεις τους και ποιοι θα βρεθούν εκτός της νέας κυβέρνησης συνεργασίας;
Με λίγα λόγια και μεταφορικά μιλώντας πάντα, αυτό που έπρεπε να κάνουν και κάνουν εδώ και ώρες είναι απλά να πάρουν τα κομμάτια (τα διαθέσιμα) και να βρουν τη σωστή θέση τους, εκεί που το κάθε κομμάτι έρχεται και εφάπτεται με το άλλο, όπως ακριβώς στα πάζλ, έτσι ώστε να δημιουργήσουν μια κυβέρνηση συνεργασίας συνεννοήσιμη και αποτελεσματική. Ελπίζοντας ότι όλο αυτό δεν θα χειροτερεύσει τα πράγματα αλλά θα δώσει  την  επικείμενη λύση (ψήφιση δανειακής σύμβασης άρα μη έξοδος από το ευρώ), καθώς ΤΗΝ λύση στα «πάντα» θα την δώσουν οι εκλογές μάλλον των Φεβρουάριο, όπως πολλά από τα κόμματα θέλουν να πιστεύουν.
Τώρα που το καλοσκέφτομαι και η ίδια αναρωτιέμαι: δηλαδή μέσα από ένα τέτοιο παιχνίδι μπορεί η Ελλάδα να σωθεί και να έχει μέλλον;;;; Λέτε τελικά να συμβεί κάτι τέτοιο; Μα πόση ανοχή και κουράγιο έχει τελικά ο ελληνικός λαός………….;;;;

Το Υπουργείο Παιδείας «διορθώνει καταστάσεις»…

 Δημοσιεύτηκε στο www.inveria.gr 6/10/2011

 Είναι πλέον γεγονός ότι το Υπουργείο Παιδείας αποδεικνύεται καθημερινά ως ένα ακόμα ασθενές κομμάτι της ήδη υπάρχουσας προβληματικής κατάστασης που επικρατεί στο εσωτερικό της χώρας μας. Και αποδεικνύεται προβληματικό κυρίως στο επίπεδο της Δευτεροβάθμιας και Τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Μη όντας όμως πολλοί από εμάς κομμάτι του δεν μπορούμε να αντιληφθούμε το μέγεθος του προβλήματος και τις περισσότερες φορές το αγνοούμε.    Ξεκινώντας από τη Δευτεροβάθμια εκπαίδευση, διαπιστώνει κανείς ότι, εκτός από την ελλιπή χορήγηση βιβλίων, τη μη έγκαιρη παρουσία των εκπαιδευτικών στις θέσεις τους και το κλείσιμο σχολίων σε διάφορες περιοχές της χώρας, χωρίς σωστό προγραμματισμό, είχε να αντιμετωπίσει (έως πρότινος) και τις «περιστασιακές καταλήψεις» σε λύκεια ολόκληρης σχεδόν της χώρας. Ακόμα και στο Νομό μας, όπως έγινε γνωστό την προηγούμενη εβδομάδα. Ωστόσο, το Υπουργείο Παιδείας σε αυτό το κομμάτι της εκπαίδευσης δεν φαίνεται να δίνει απτές λύσεις ή απαντήσεις.  Δεν ξέρω αν την κατάσταση στη Δευτεροβάθμια μπορώ να την χαρακτηρίσω χειρότερη από αυτή της Τριτοβάθμιας, καθώς σε αρκετές Σχολές σε ολόκληρη την Ελλάδα συνεχίζονται οι καταλήψεις. Συνέπεια όλων αυτών, από τη μια, οι τελειόφοιτοι σπουδαστές να μην μπορούν να ολοκληρώσουν εγκαίρως τις σπουδές τους και από την άλλοι να φαίνεται ότι και το χειμερινό εξάμηνο θα βρεθεί ελλειμματικό με απόρροια τη μη διεξαγωγή εξετάσεων και την εαρινή περίοδο. Σήμερα, κατόπιν ωρίμου σκέψεως και έντονης πίεσης που δέχτηκε το Υπουργείο Παιδείας εξέδωσε εγκύκλιο προς όλα τα πανεπιστήμια και τις ανώτατες εκκλησιαστικές ακαδημίες με σκοπό να «αποκαταστήσει» την αδικία που υπέστησαν οι επί πτυχίω φοιτητές στις καταληφθείσες σχολές. Συγκεκριμένα η εγκύκλιος αναφέρει, «Κατ΄ εξαίρεση, για το ακαδημαϊκό έτος 2011-2012 και αποκλειστικά οι επί πτυχίω φοιτητές που έχουν ολοκληρώσει την εκπαιδευτική διαδικασία και δεν οφείλουν περισσότερα από πέντε μαθήματα, θα έχουν τη δυνατότητα να συμμετέχουν σε εξετάσεις  κατά τη διάρκεια  του χειμερινού εξαμήνου στην περίπτωση που δεν ήταν δυνατό να λάβουν μέρος στην εξεταστική περίοδο του Σεπτεμβρίου λόγω καταλήψεων. Οι επί πτυχίω φοιτητές,  που οφείλουν περισσότερα από πέντε μαθήματα, μπορούν να συμμετέχουν στις εξετάσεις μετά από σχετική αίτησή τους και απόφαση του οικείου Τμήματος.» Με απλά λόγια, διευκρινίζει τις προϋποθέσεις που πρέπει να έχουν οι επί πτυχίω φοιτητές για να μπορέσουν να συμμετάσχουν κανονικά στις εξετάσεις. Όπως γίνεται αντιληπτό, το Υπουργείο Παιδείας προσπαθεί να διορθώσει καταστάσεις, που το ίδιο δημιούργησε. Τουλάχιστον θα μπορούσαμε να πούμε ότι δεν έμεινε για ακόμα μια φορά αμέτοχο και άβουλο, όπως άλλες παλαιότερες χρονιές, όπου οι καταλήψεις διήρκησαν ακόμα και ένα ολόκληρο χρόνο, δηλαδή δυο ακαδημαϊκά εξάμηνα, δημιουργώντας τεράστια «κενά» σε πολλά από Ανώτατα και Τεχνολογικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της χώρας…