Η αυτοκτονία δεν είναι λύση αλλά αδιέξοδο...

Δημοσιεύτηκε στο www.inveria.gr στις 23/1/2012

http://www.inveria.gr/2012/01/blog-post_1932.html 

Πρόσφατα διάβασα ένα άρθρο που αναφερόταν σε μια από τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης και με μεγάλη μου λύπη διαπίστωσα πως αυτή η επίπτωση είναι η χειρότερη από όλες,  για να μην αναγκαστώ να την χαρακτηρίσω η έσχατη. Μιλάω φυσικά για την απόγνωση που φέρνει την πράξη «αυτοκτονίας» και τα τελευταία 2 χρόνια έχει κατακλίσει το ελληνικό γίγνεσθαι. Συνήθως αφορά ηλικίες 45 με 65 χρονών και οφείλεται κυρίως σε οικονομικά προβλήματα. Δεν θα αναφερθώ καθόλου στα ποσοστά αυτοκτονίας που αφορούν ερωτικές απογοητεύσεις και άλλα παρόμοια προβλήματα, θα εστιάσω κατεξοχήν στο πρόβλημα της αυτοχειρίας από παράγοντες οικονομικής τελμάτωσης.

Θα αναρωτηθείτε πολλοί πόσο εύκολο είναι να πάρεις το όπλο και να αφαιρέσεις τη ζωή σου ή να πέσεις από ένα μπαλκόνι και να σκοτωθείς, θα σας πω αν και μη ειδική ότι είναι από πολύ εύκολο έως πολύ δύσκολο. Η ισορροπία όπως θέλουν να εκφράζουν οι ψυχολόγοι τη σωστή κατάσταση στην οποία θα πρέπει να βρίσκεται η ψυχολογία του κάθε ανθρώπου είναι κάτι σχετικό, το οποίο ανά πάσα στιγμή μπορεί να αποσταθεροποιηθεί και να οδηγήσει σε διάφορες καταστάσεις από ήπιες έως και ακραίες. Μια μορφή λοιπόν, ακραίας κατάστασης είναι αυτή της αυτοκαταστροφής, στην οποία και εντάσσεται η περίπτωση της αυτοχειρίας.

Στη περίπτωση του σήμερα η οικονομική κρίση ήταν με μαθηματική ακρίβεια ένα γεγονός που θα οδηγούσε αρκετό κόσμο σε αυτή την κατάσταση, διαμορφώνοντας τη σκέψη «είναι η μόνη μου λύση για να σωθώ». Αναμφισβήτητα, η αυτοκτονία για όσους την πράττουν αποτελεί μια πράξη η οποία θα δώσει λύση στο αδιέξοδο τους. Κατά τη γνώμη μου, η πράξη καθ' αυτή είναι υπερβολική και δεν αποτελεί λύση, όσο και αν η κατάσταση να έχει τελματώσει και μην υπάρχει κανένα περιθώριο επιλογών, η λύση δεν είναι ο θάνατος. 

Πρόσφατο παράδειγμα είναι αυτό της εξάρθρωσης σπείρας τοκογλυφίας, η οποία οδήγησε ένα από τα θύματα στην αποτρόπαια πράξη αυτοθυσίας, αφαιρώντας την ίδια του τη ζωή, ένα πολύτιμο αγαθό το οποίο του προσφέρθηκε απλόχερα χωρίς ανταλλάγματα και εξαιτίας κάποιων «διεφθαρμένων» το αποποιήθηκε και το στερήθηκε και κατ’ επέκταση τον στέρησε και από την οικογένεια του. Το συγκεκριμένο περιστατικό σαφώς αφορούσε οικονομικά μπλεξίματα και αποτελεί απτό παράδειγμα όπου το θύμα έχασε την ψυχραιμία του, έφτασε σε κατάσταση πανικού (μάλλον) και μη έχοντας άλλη λύση και άλλες επιλογές θεώρησε σωστό να δώσει ένα τέλος στο μαρτύριο του.

 Έκτος όμως από τους ανθρώπους που εντάσσονται στην κατηγορία «αυτοκτονώ γιατί με απειλούν, γιατί έχω οικονομικά μπερδέματα», υπάρχει μια άλλη κάστα ανθρώπων οι οποίοι τελματώνουν διότι είτε δεν έχουν δουλειά (βλ. νέους άνεργους) είτε η απόλυση από τη δουλειά τους είναι κάτι που θεωρούν ότι δεν ξεπερνίεται αλλιώς. Ας υποθέσουμε ότι ένας πατέρας με 2 παιδιά (να μη βάλω παρά πάνω),με γυναίκα άνεργη, μη έχοντας οποιοδήποτε περιουσιακό στοιχείο απολύεται, τι σας κάνει να πιστεύεται ότι τα λεφτά από το ταμείο ανεργίας θα καλύψουν τις ανάγκες αυτής της οικογένειας, θα πει κάποιος τι κλασσική και απαράδεκτη ατάκα «τι τα έκανε τα παιδιά αν δεν μπορούσε να τα αναθρέψει;» και σας ρωτώ αυτό είναι το θέμα τα παιδιά (;) ή το απαράδεκτο σύστημα το οποίο όχι απλά αρνείται να σε βοηθήσει αλλά για την ακρίβεια σε σπρώχνει στην αυτοκτονία; 

Κλείνοντας, απλά θα σας αναφέρω τον αριθμό των αυτοκτονιών στην Ελλάδα βάση της ΕΛΣΤΑΤ, το οποίο από το 2009 μέχρι το 2011 ανέρχεται σε περίπου 1.800 περιπτώσεις, με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι άνδρες και ένα μικρότερο γυναίκες. Έστω ότι από αυτές τις περιπτώσεις οι μισές αφορούν άλλους λόγους μη οικονομικούς, το ίδιο τραγικό δεν είναι αν οι αυτοκτονίες λόγω της κρίσης είναι οι άλλες μισές; Απο ότι φαίνεται, λοιπόν έκαναν την αυτοκτονία να μοιάζει τελικά σαν τη μόνη διέξοδο να γλυτώσει κανείς από τον πόνο της ανέχειας, της κοινωνικής υποβάθμισης, της αυτουποτίμησης, της απειλής και της αδυναμίας να βρεθούν διέξοδοι. Κατ' εμέ βέβαια η αυτοκτονία δεν είναι λύση αλλά αδιέξοδο....

Οι Αλκυονίδες Μέρες ως μήνυμα αισιοδοξίας

Ως αλκυονίδες μέρες είναι γνωστά τα διαστήματα 14 αίθριων ημέρων που συμβαίνει από 15 Δεκέμβριου έως 15 Φεβρουάριου στην Ελλάδα στην καρδιά του χειμώνα. Τα χαρακτηριστικά αυτών των 14 ημερών είναι οι υψηλές πιέσεις και οι λιακάδες που επικρατούν, καθώς και η απουσία των δυνατών ανέμων. Οι μύθοι σχετικά είναι πολλοί αλλά  σε όλες τις εκδοχές τους μιλούν για το θεό Ποσειδώνα που προσφέρει τις μέρες αυτές στην Αλκυόνη κόρη του θεού των ανέμων Aιόλου την οποία μεταμόρφωσε ο Δίας σε πουλί αλκυόνη ώστε να μπορεί να γεννά τα αυγά της στα βράχια των αλκυονίδων νήσων, χειμώνα κι όχι άνοιξη.

Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία  η Αλκυόνη ήταν σύζυγος του Κύηκα και κόρη του Αίολου. Με τον Κύηκα ζούσε πολύ ευτυχισμένη και η αγάπη τους ήταν πρότυπο για όλους.
Μια μέρα, ο Κύηκας βγήκε στο πέλαγος για ψάρεμα. Μάταια τον παρακαλούσε η Αλκυόνη να μην πάει γιατί είχε ένα άσχημο προαίσθημα. Εκείνος πήγε και όντως σηκώθηκαν δυνατοί άνεμοι και βύθισαν το πλοίο του. Η Αλκυόνη που παρακολουθούσε από μακριά τη σκηνή μόλις είδε το πλοίο του να χάνεται μέσα στην απελπισία της έπεσε από ενα βράχο και σκοτώθηκε.

Επειδή η αγάπη τους ήταν τόσο δυνατή, οι θεοί τους λυπήθηκαν και τους μεταμόρφωσαν σε πουλιά, τις γνωστές μας αλκυόνες. Μάλιστα επειδή οι αλκυόνες γεννούν τα αυγά τους τον Ιανουάριο σε φωλιές μέσα στους βράχους, ο Δίας επέτρεψε στον ήλιο να λάμπει δυνατά και να ζεσταίνει τις αλκυόνες μέχρι να επωαστούν τα αυγά τους .Οι ζεστές αυτές μέρες του Γενάρη ονομάστηκαν γι' αυτό το λόγο αλκυονίδες μέρες.

Οι Αλκυονίδες Μέρες ως μήνυμα αισιοδοξίας....

Η φύση μας δείχνει ότι όλα είναι μια εναλλαγή καταστάσεων: καλών και κακών, κακοκαιρίας (χειμώνας) και καλοκαιρίας (καλοκαίρι), ζωής και θανάτου. Όλα αυτά μας δείχνουν ότι ζούμε σε ένα θαύμα που ονομάζουμε "ζωή". Οι Αλκυονίδες Μέρες, αν τις δούμε συμβολικά, μεταφέρουν ένα πολύ αισιόδοξο μήνυμα, ότι ακόμα και στη "βαρυχειμωνιά" θα υπάρχουν περιστάσεις που θα μας δίνουν δύναμη και θάρρος, όσο δύσκολα κι αν είναι τα πράγματα, ώστε αισιόδοξοι πια να περιμένουμε την "καλοκαιρία" και τον ερχομό της "άνοιξης", κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Ο νέος εκλογικός νόμος και τα «τερτίπια» του…

Δημοσιεύτηκε στο www.inveria.gr στις 19/1/2012

Το τελευταίο διάστημα στα περισσότερα ενημερωτικά μέσα φαίνεται πως το θέμα που κυριαρχεί είναι αυτό των αναμενόμενων εκλογών και πιο συγκεκριμένα το ζήτημα του νέου εκλογικού νόμου. Το βράδυ των επικείμενων εκλογών, όποτε τελικά συμφωνήσουν οι ειδήμονες ότι θα διεξαχθούν, είναι σχεδόν βέβαιο πως θα δούμε να επικρατεί μια περίεργη «αναμπουμπούλα». 

Πιο συγκεκριμένα και για να εξηγήσω τον όρο «αναμπουμπούλα», ο νέος εκλογικός νόμος, τον οποίο θέσπισε το 2008 (αν θυμάμαι καλά) ο κ. Παυλόπουλος θα εφαρμοστεί σε αυτές τις εκλογές που μας έρχονται για πρώτη φορά. Με λίγα λόγια, οι υπολογισμοί εκείνο το βράδυ θα πάρουν φωτιά. Δεν φτάνει που αυτές οι εκλογές θα είναι ιδιόρρυθμες από μόνες τους λόγω της κατάστασης, θα γίνουν ακόμα πιο περίπλοκες και εξαιτίας του νέου εκλογικού νόμου.

Για να μην όμως νομίζουμε ότι ο νέος αυτός εκλογικός νόμος είναι κάτι το τόσο διαφορετικό από τον παλαιό και για να ξεκαθαρίσω λίγο το τοπίο, ο καινούργιος νόμος απλά δημιουργεί κάποια καινούργια δεδομένα ως προς τις συνθήκες με τις οποίες μπορεί να κατακτηθεί η κοινοβουλευτική αυτοδυναμία έτσι ώστε να σχηματιστεί κυβέρνηση από το πρώτο κόμμα, χωρίς την ανάγκη συμμαχιών. Είναι ευρέως γνωστό ότι τα δυο μεγάλα κόμματα βαδίζουν σε αρκετά χαμηλά ποσοστά για τα δεδομένα τους (βάση των δημοσκοπήσεων που δημοσιεύονται καθημερινά) και αυτό έχει αυξήσει τις φήμες για τις πιθανές συμμαχίες, οι οποίες θα βοηθήσουν ώστε να σχηματιστεί μια κυβέρνηση, η οποία θα αποτελεί αναμφισβήτητα μια ακόμη κυβέρνηση «συνεργασίας». Εδώ όμως είναι η διαφορά του νέου νόμου, ο οποίος δίνοντας μπόνους πενήντα εδρών κάνει την αυτοδυναμία πιο εύκολη για αυτό που θα βγει πρώτο κόμμα και ακόμα πιο πολύ αν μείνουν «εκτός» κόμματα που θα έχουν πάρει ένα αξιοπρεπή αριθμό ψήφων.

Κατά την άποψη μου είναι λανθασμένη η εντύπωση ότι η αυτοδυναμία θα επέλθει από τον αριθμό των κομμάτων που θα εισέλθουν στη Βουλή. Αναμφίβολα αποτελεί έναν σημαντικό παράγοντα, ωστόσο πιο καθοριστικός παράγοντας θεωρείται ο αριθμός των ψήφων προς τα κόμματα με πανελλήνιο ποσοστό κάτω του 3%. Το μόνο σίγουρο βέβαια είναι, σύμφωνα με την νέα πραγματικότητα του νέου εκλογικό νόμου, ότι το πρώτο σε ψήφους κόμμα εξασφαλίζει αυτοδυναμία στη Βουλή όπως και να έχει αν συγκεντρώσει ποσοστό άνω του 40,4%, κάτι που προβλέπεται αδύνατο, τουλάχιστον με τα δεδομένα μέχρι στιγμής. Με λίγα λόγια, η αυτοδυναμία είναι ένας στόχος ανέφικτος, καθώς ο νέος εκλογικός νόμος όσα «τερτίπια» και να κάνει δεν μπορεί να δώσει την πολυπόθητη αυτοδυναμία σε κανένα κόμμα αν αυτό δεν την αξίζει, κάτι που θα φανεί οσονούπω….

Οι εναλλακτικές καλλιέργειες αποτελούν την καλύτερη απάντηση στην κρίση...

Δημοσιεύτηκε στις 9/12/2012 στο www.inveria.gr

Από τα πιο επίκαιρα θέματα τελευταία και τα πιο δημοφιλή φαίνεται πως είναι αυτό των νέων καλλιεργειών ή αλλιώς των εναλλακτικών καλλιεργειών, οι οποίες έχουν την τιμητική τους στην Βόρεια Ελλάδα τα τελευταία 3 με 5 χρόνια. Οι νέες δυναμικές, λοιπόν, καλλιέργειες έχουν καταφέρει να αποτελέσουν μια σοβαρή λύση στο αδιέξοδο που βρέθηκαν πολλοί αγρότες που πορεύονταν έως πρότινος με τις παραδοσιακές καλλιέργειες, αλλά και μια νέα οδός στους εγκλωβισμένους από την ανεργία συμπολίτες μας. 

Με αφορμή μια συζήτηση τελευταία με θέμα αυτές τις καλλιέργειες, μπήκα στη διαδικασία να ψάξω και να μάθω για αυτές, διότι μου φάνηκε αρκετά δελεαστικό και από τη στιγμή που μένω και εγώ στη Βόρεια Ελλάδα επικεντρώθηκα στην παραγωγή αυτών στην περιοχή μου. Σύμφωνα, λοιπόν, με όσα διάβασα στις νέες αυτές καλλιέργειες εντάσσονται το μύρτιλλο, γνωστό ως blackberry, το ιπποφαές (ένα πολλά υποσχόμενο φυτό), το ρόδι, η λεβάντα, η μαύρη τρούφα αλλά και αρκετά ακόμη, τα οποία πολύς κόσμος δεν γνωρίζει. Αυτά τα πρωτογενή προϊόντα έχουν τη δυνατότητα να αναπτυχθούν στα βορειοελλαδικά εδάφη, λόγο καταλληλότητας του εδάφους, να αποφέρουν σημαντικά εισοδήματα στους παραγωγούς, αλλά και να αποτελέσουν εγγύηση για το μέλλον. Και από τη στιγμή που είναι κάτι καινούργιο είναι και απόλυτα λογικό πως υπάρχει «χώρος» για όλους.

Τα τελευταία χρόνια, λόγω της εφαρμογής της νέας Κοινής Αγροτικής Πολιτικής αλλά και άλλων παραγόντων, οι παραδοσιακές καλλιέργειες της Ελλάδας παρουσιάζουν τεράστιες δυσκολίες στο να εξασφαλίσουν ένα ικανοποιητικό εισόδημα στους αγρότες. Το γεγονός αυτό κατέστησε απολύτως αναγκαία την προσφυγή του αγροτικού κόσμου αλλά και πολλών άνεργων οι οποίοι είχαν την υποδομή, στις εναλλακτικές καλλιέργειες, οι οποίες θα μπορέσουν να αντικαταστήσουν εν μέρει ή και συνολικά μερικές από τις παραδοσιακές και προβληματικές καλλιέργειες και να τους επιφέρουν κέρδη. Κάποια από τα συγκεκριμένα αγροτικά προϊόντα δεν χρήζουν ιδιαίτερης περιποίησης συνεπώς δεν έχουν και μεγάλες χρηματικές απαιτήσεις, όπως για παράδειγμα το ιπποφαές είναι ένα φυτό το οποίο  μεγαλώνει "σχεδόν" μόνο του. Πέρα από το γεγονός ότι χρειάζονται κάποια χρονική διάρκεια ώστε να αποδώσουν «καρπούς» και να αποφέρουν κέρδη, κατόπιν τα οφέλη φαίνεται ότι είναι μεγάλα αν φυσικά και ο παραγωγός κάνει τις κατάλληλες επαφές ώστε να πουλήσει το προϊόν στην τιμή που του αξίζει.

Αυτό βέβαια που με προβληματίζει είναι το γεγονός ότι δεν υπάρχει η απαραίτητη ενημέρωση, όπως επίσης ότι δεν εντάσσονται όλα αυτά τα (αγροτικά) προϊόντα ακόμη σε προγράμματα επιδότησης, παρα μόνο κάποια απο αυτά. Ωστόσο, όσα διάβασα με εξέπληξαν πολύ θετικά θα έλεγα, καθώς όπως τουλάχιστον γίνεται γενικότερα αντιληπτό και περισσότερα από τα λεγόμενα των ειδικών, αυτές οι ελπιδοφόρες και δυναμικές καλλιέργειες έχουν ραγδαία ανάπτυξη στην περιοχή μας και είναι και ένα αισιόδοξο μήνυμα προς όλους, αγρότες και μη, ότι αδιέξοδα δεν υπάρχουν αν εμείς δεν θέλουμε να υπάρχουν. Θα έλεγε κανείς οτι η παραγωγή αυτών των ποιοτικών αγροτικών προϊόντων αποτελούν την καλύτερη απάντηση στην κρίση....

«Ένα δύσκολο 2011 έφυγε… ένα ελπιδοφόρο 2012 ήρθε»

Δημοσιεύτηκε 3 Ιανουαρίου 2012 στο www.inveria.gr

Το 2011, το οποίο μας αποχαιρέτησε προσφάτως, ήταν ένα έτος πολύ πλούσιο σε ειδήσεις. Κάνοντας κανείς ένα απολογισμό αυτής της χρονιάς θα έλεγε ότι ήταν ένα έτος, το οποίο βύθισε την Ελλάδα σε μια από τις μεγαλύτερες κρίσεις της σύγχρονης μεταπολιτευτικής ιστορίας, σπρώχνοντας την στα άκρα ή με άλλα λόγια στο χείλος μιας καταστροφικής χρεοκοπίας. 

Το 2011 ήταν μια χρονιά η οποία στιγματίστηκε από τα δυσβάσταχτα οικονομικά μέτρα, από τους "αγανακτισμένους", οι οποίοι βγήκαν στους δρόμους, φώναξαν υπέρ των εργασιακών τους δικαιωμάτων και μιας ευνοϊκότερης φορολογικής μεταχείρισης και δεν σταμάτησαν εκεί αλλά χλεύασαν υπουργούς και βουλευτές, όταν είδαν τη ζωή τους αλλάζει προς το χειρότερο από υποσχέσεις οι οποίες δεν τηρήθηκαν ποτέ.

 Ήταν ο περασμένος Νοέμβριος, όταν η χώρα έκανε μια τεράστια στροφή στην πολιτική σκηνή. Ήταν η μόνη ίσως φορά που χιλιάδες Έλληνες παρακολουθούσαν με κομμένη την ανάσα τις ραγδαίες εξελίξεις και ίσως ήταν η μόνη φορά μετά από πολλά πολλά χρόνια που ενώθηκαν όλοι σε μία ελπίδα. Ποια ήταν αυτή; Το τέλος στο πολιτικοοικονομικό αδιέξοδο της χώρας. Το 2011 έκλεισε όπως πλέον όλοι γνωρίζουμε άκρως επεισοδιακά με την σύλληψη του Ηγούμενου Εφραίμ για την γνωστή υπόθεση του Βατοπεδίου, η οποία προκάλεσε όπως ήταν αναμενόμενο πολλές αντιδράσεις από τον χριστιανικό κόσμο και εντός Ελλάδος και εκτός. Κατά τη γνώμη μου, η στιγμή της σύλληψης ήταν άκυρη, καθώς ήταν οι μέρες όπου ο Χριστιανισμός και η Ορθοδοξία έχουν την τιμητική τους, ήταν γιορτινές μέρες, μέρες αγάπης και αλληλεγγύης, που με αυτό τον τρόπο σπιλώθηκαν και αμαυρώθηκαν. Θεωρώ ότι θα μπορούσαν να γίνουν όλα αυτά και ένα μήνα μετά, καθώς αυτή η υπόθεση εκκρεμεί αρκετό καιρό, συνεπώς «η τιμωρία» μπορούσε να πάρει λίγες μέρες παράταση.

Παρ’ όλα αυτά το 2012 ήρθε γεμάτο ελπίδες και όνειρα και θέλω να πιστεύω ότι θα φέρει ευχάριστα γεγονότα και ένα καλύτερο αύριο για όλους. Βέβαια πολλοί είναι αυτοί που αποκαλούν το 2012 τη χρονιά της «αιτιολογημένης απαισιοδοξίας», όμως εγώ ως αθεράπευτα αισιόδοξη δεν το υποστηρίζω κάτι τέτοιο. Προσπαθώντας να σκεφτώ τι ακριβώς μας περιμένει φέτος, θα μπορούσα να πω ότι τα γεγονότα τα οποία είναι σίγουρο πως θα παρακολουθήσουμε μέσα στη χρονιά θα είναι, η πορεία της κυβέρνησης σωτηρίας του Λ. Παπαδήμα, οι εσωκομματικές έριδες του ΠΑΣΟΚ και η ενδεχόμενη αλλαγή στη ηγεσία του, οι εκλογές πιθανόν του Απριλίου με τα δεδομένα μέχρι στιγμής αλλά και κάποια επιπρόσθετα αναγκαία οικονομικά μέτρα. Όπως επίσης, θα γίνουμε μάρτυρες της δύσκολης πορείας που θα ακολουθήσει η Ευρωζώνη και το ευρώ, καθώς το μέλλον της διαφαίνεται αβέβαιο.
 

Είναι δεδομένο ότι στη χρονιά αυτή θα βρεθούμε αντιμέτωποι με περισσότερες προκλήσεις και όπως είναι λογικό θα αναγκαστούμε να αλλάξουμε τον τρόπο που μέχρι σήμερα ορίζαμε τη ζωή μας. Κατά τη γνώμη μου, λοιπόν, αυτό που χρειάζεται πλέον δεν είναι πομπώδης εκφράσεις αλλά ουσιαστικές πράξεις. 

ΛΕΝΑ ΜΑΡΚΟΓΙΑΝΝΑΚΗ