Με το άγχος της παραμονής ή όχι στο ευρώ

Δημοσιεύτηκε 24/5/2012 στο www.inveria.gr

 

Είναι απίστευτη η εικόνα που εισπράττουμε μέσω των ΜΜΕ, καθημερινά εδώ και καιρό, σχετικά με την παραμονή μας ή όχι στο ευρώ, αν θέλουμε να μείνουμε ή όχι, αν θέλουν να μείνουμε ή όχι, τι λένε οι ξένοι οίκοι αξιολόγησης, καθώς μέχρι προχθές μας πετούσαν απ΄ έξω με καταστρεπτικές για την Ελλάδα συνέπειες και ξαφνικά σήμερα συνεχίζουν μεν να μας βλέπουν ότι οδεύουμε εκτός ευρωζώνης αλλά με ηπιότερες και λιγότερο βλαβερές συνέπειες. Και έχουμε και τους Έλληνες πολιτικούς, τους «μεγάλους» δημοσιογράφους και τους ειδήμονες οικονομολόγους, οι οποίοι αντί να καθησυχάζουν τον κόσμο, σπέρνουν στο διπλάσιο τον πανικό.

Για ακόμα μια φορά τα όρια μεταξύ ενημέρωσης και κινδυνολογίας δεν είναι σαφή και για την ακρίβεια δεν μπορούν να τηρηθούν εύκολα, πόσο μάλιστα όταν ο χρόνος πιέζει, όταν υπάρχει μια τεράστια ανασφάλεια, όταν υποβόσκει ένας περίεργος ανταγωνισμός και η υπερβολή έχει πάρει τον ανήφορο. Όπως είχα διαβάσει προσφάτως κάπου, αποτέλεσμα όλων αυτών: το μέτρο να χάνεται τόσο εύκολα όσο γρήγορα μπορεί να ενημερώσει τους ανθρώπους. Είναι ομολογουμένως πολύ δύσκολο ακούγοντας τις απόψεις του καθενός να επεξεργαστείς εύκολα ποια είναι σωστή και ποια όχι, ποια έχει λογική βάση και ποια όχι, διότι στην Ελλάδα γίναμε όλοι ειδικοί και τα ξέρουμε όλα, φτάνοντας σε σημείο να τρομοκρατηθεί τόσο πολύ ο κόσμος και να πιστεύει ότι ζει ήδη με δραχμή. Από τη μια το καταλαβαίνω, γιατί ο κόσμος δεν ξέρει τι να πιστέψει από την άλλη δεν είναι υπερβολή να «χάφτουμε» ότι μας πλασάρετε στη τηλεόραση;

Έχει σταματήσει εδώ και καιρό η νηφάλια ενημέρωση, το έντονο ύφος και η έλλειψη του μέτρου που συχνά παρουσιάζεται στα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων, δημιουργεί στο κοινό φόβο και πανικό. Δεν είναι η πρώτη φορά που στην ελληνική τηλεόραση παρατηρείται αυτό, ο πανικός σχετικά με την παραμονή στο ευρώ, αν θα πτωχεύσουμε ή όχι, τι θα γίνουν οι καταθέσεις μας, πώς θα ζήσουμε αν βγούμε από το ευρώ, ήταν αναμενόμενος και το πιο λυπηρό από όλα είναι το γεγονός ότι τα κανάλια και όχι μόνο, μαζί με τα κόμματα έχουν το γνώθι σε αυτό, ξέρουν ότι τον σπέρνουν και αρέσκονται.

Τους αρέσει να βλέπουν το φόβο και την απόγνωση στα μάτια των πολιτών, να βλέπουν το άγχος να μας κυριεύει και όλα αυτά να σας πω γιατί; Γιατί αυτή είναι η φιλοσοφία και οι όροι του παιχνιδιού των καναλιών και των κομμάτων, θέλουν τον κόσμο εξαρτημένο από πάνω τους, για να μπορούν να παίζουν άνετα το παιχνίδι τους. Δεν δίνουν μια σαφή εικόνα της κατάστασης όχι γιατί δεν ξέρουν αλλά γιατί απλά δεν θέλουν, με άλλα λόγια δεν τους βολεύει.

Στηρίξτε τη νεολαία και δεν θα χάσετε!

Δημοσιεύτηκε στο www.inveria.gr στις 19/4/2012

Ανάγκη για ένα ελπιδοφόρο παρόν και ένα ευοίωνο μέλλον έχουν οι νέοι της Ελλάδας, καθώς κάθε ψήγμα αισιοδοξίας φαίνεται να εξανεμίζεται παρακολουθώντας τα όσα διαδραματίζονται στην ελληνική πολιτική σκηνή. Ζώντας καθημερινά «τα απελπισμένα μαγειρέματα» των κομμάτων, τα οποία γίνονται σε μια νύκτα, λες και η λύση στο πρόβλημα είναι η αυτοδυναμία στις εκλογές, μπορεί να αντιληφθεί κανείς πως η σκέψη των νέων βλέποντας όλα αυτά δεν είναι παρά  «αδιέξοδο- ο κόσμος γκρεμίζεται και «αυτοί» παλεύουν ακόμη για καρέκλες». Η απελπισία είναι κοντά και δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να αναπτερώσει το ηθικό της νεολαίας.

Πόσο λυπάμαι για τα όνειρα μου, για τα όνειρα μας και την ελπίδα που είχαμε κάποτε ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι, ότι δεν είναι όλα ψέματα και ότι κάπου υπάρχει φως στο τούνελ, που θα φέρει το χαμόγελο στα πρόσωπα μας.

Διαβάσαμε, σπουδάσαμε, αγωνιστήκαμε και αγωνιζόμαστε για να αποκτήσουμε ένα μέλλον με τις καλύτερες προοπτικές και καταλήγουμε να απελπιζόμαστε παρακολουθώντας τους εαυτούς μας ανήμπορους να ανεξαρτητοποιηθούν. Αμέτρητοι είναι οι νέοι που φεύγουν έξω με την ελπίδα μιας καλής ζωής, γιατί το καλύτερη είναι υπερβολή (αυτοί που ακόμα έχουν δυνατότητα οικονομική) και πόσοι ακόμη γύρισαν πίσω από εκεί που ξεκίνησαν γιατί δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς. Κλασική πλέον η έκφραση στη καθημερινή ζωή των νέων Ελλήνων «δεν βγαίνω αδερφέ».

Δεκάδες είναι οι νέοι που αποτελούν έναν αριθμό, ένα ποσοστό στους στατιστικούς πίνακες του ΟΑΕΔ και περιμένουν με αγωνία να βρεθεί μια δουλειά, οποιαδήποτε και οπουδήποτε χωρίς περιορισμούς και ψηλά στάνταρ. Πέρασε η εποχή της πολυτέλειας, πλέον η φράση «δουλίτσα να υπάρχει» είναι υπεραρκετή για να δηλώσει αμυδρά ικανοποίηση. 

Δεν ξέρω αν εκφράζω απόλυτα την νεολαία, ωστόσο, θέλοντας να δώσω ένα μήνυμα σε όλους αυτούς που ασχολούνται και πιστεύουν στη νεολαία και θέλουν να την βοηθήσουν, να την βάλουν προτεραιότητα και όχι τελευταία των τελευταίων, η νεολαία είναι η βάση αυτής της χώρας και αν δεν βοηθήσουν τη βάση να είναι σταθερή και ισορροπημένη, να είναι σίγουροι ότι μέλλον δεν θα υπάρξει, τουλάχιστον όχι έτσι όπως το αντιλαμβάνονται. Στηρίξτε την νεολαία και δεν θα χάσετε!

Όταν ο Θεός έφτιαξε τις μαμάδες

13 Μαΐου: Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας

Όταν ο καλός Θεός δημιουργούσε τις μητέρες, βρισκόταν στην έκτη μέρα συνεχούς δουλειάς, όταν ο άγγελος εμφανίστηκε και είπε: "Παιδεύεστε πολύ με αυτό το δημιούργημα."

Και είπε ο Θεός: " Έχεις διαβάσει τις προδιαγραφές που πρέπει να έχει αυτό εδώ; Πρέπει να είναι εντελώς αδιάβροχο αλλά όχι πλαστικό, να έχει 180 μετακινούμενα μέρη που να μπορούν να αντικαθίστανται, να κινείται πάνω σε χυμένο καφέ και σε άλλα τροφικά κατάλοιπα, να έχει ποδιά που εξαφανίζεται όταν σηκώνεται, ένα φιλί που να θεραπεύει οτιδήποτε από ένα σπασμένο πόδι μέχρι μια ερωτική απογοήτευση, και να έχει έξι ζευγάρια χέρια."

Ο άγγελος κούνησε το κεφάλι του αργά και είπε: "Έξι ζευγάρια χέρια...με κανέναν τρόπο."

"Δεν είναι τα χέρια που μου δημιουργούν προβλήματα," είπε ο Θεός. "Είναι τα τρία ζευγάρια μάτια που πρέπει να έχουν οι μητέρες."

"Αυτά θα υπάρχουν στο στάνταρ μοντέλο;" ρώτησε ο άγγελος.

Ο Θεός έγνεψε καταφατικά. "Το ένα ζευγάρι για να βλέπει μέσα από κλειστές πόρτες όταν αυτή ρωτάει, "Τι κάνουν τα παιδιά εκεί;" όταν ήδη αυτή ξέρει. Το άλλο ζευγάρι στο πίσω μέρος του κεφαλιού της για να βλέπει όσα δεν μπορούσε αλλά πρέπει να ξέρει, και φυσικά ένα τρίτο ζευγάρι εδώ μπροστά για να μπορεί να βλέπει πότε ένα παιδί κάνει γκάφες και να λέει, "Καταλαβαίνω και σ' αγαπώ," χωρίς να χρειάζεται να βγάλει λέξη.

"Κύριε," είπε ο άγγελος αγγίζοντας ευγενικά το μανίκι του, "Ξεκουραστείτε τώρα. Αύριο είναι άλλη μέρα.".

"Δεν μπορώ," είπε ο Θεός. "Είμαι πολύ κοντά στο να δημιουργήσω κάτι που μοιάζει τόσο πολύ με μένα. Ήδη έχω κάνει μία πού θεραπεύει μόνη της τον εαυτό της όταν είναι άρρωστη, που μπορεί να ταΐσει μια οικογένεια έξη ατόμων με μια μπουκιά ψωμί και που μπορεί να βάλει ένα εννιάχρονο παιδί να σταθεί κάτω από το ντους."

Ο άγγελος περιτριγύρισε το μοντέλο της μητέρας πολύ αργά. "Είναι πολύ απαλή," αναστέναξε."

"Αλλά και πολύ σκληρή!" είπε ο Θεός με έμφαση. "Δεν μπορείς να φανταστείς τι μπορεί να κάνει ή τι μπορεί να αντέξει μια μητέρα."

"Μπορεί να σκέφτεται;"

"Όχι μόνο σκέφτεται, αλλά μπορεί να λογικεύει και να συμβιβάζει," είπε ο Δημιουργός.

Τελικά ο άγγελος έσκυψε πάνω της  άγγιξε με το δάχτυλο του το μάγουλό της. "Εδώ υπάρχει μια διαρροή," είπε. "Σας το είπα, προσπαθήσατε να τοποθετήσετε πάρα πολλά σ' αυτό το μοντέλο."

"Δεν είναι διαρροή," είπε ο Θεός. "Είναι ένα δάκρυ."

"Και σε τι χρησιμεύει;"

"Είναι για χαρά, λύπη, απογοήτευση, πόνο, μοναξιά και υπερηφάνεια."

"Είστε μεγαλοφυΐα," είπε ο άγγελος.

Ο Θεός κοίταξε μελαγχολικά, "Δεν το έβαλα εγώ εκεί."

(valentine.gr)

Η Πρωτομαγιά των λουλουδιών

Γνωστός στους διάφορους πολιτισμούς με διαφορετικά ονόματα, ο Μάιος ονομάστηκε έτσι από τη ρωμαϊκή θεότητα Maja (Μάγια) της οποίας το όνομα προήλθε με τη σειρά του από την ελληνική λέξη Μαία, τροφός και μητέρα. Η Μάγια ταυτίστηκε και με την Ατλαντίδα νύμφη Μαία, μητέρα του Ερμή στον οποίο και αφιερώθηκε ο μήνας. Σύμφωνα με τον τρόπο διαίρεσης του χρόνου των αρχαίων Ελλήνων, ο Μάιος αντιστοιχούσε σε μέρος του Μουνιχιώνα και του Θαργηλιώνα που σημαίνει το μήνα που ο ήλιος καίει, θερμαίνει τη γη. Ήδη από τους Ρωμαίους, η αρχή του μήνα σηματοδοτούνταν από τον εορτασμό της Αγαθής Θεάς ενώ σε όλη τη διάρκειά του τελούνταν γιορτές συνδεδεμένες με την ευφορία των αγρών.

Η φυσιογνωμία του Μαΐου στη λαϊκή αντίληψη είναι δίσημη: συνυπάρχει σ αυτήν το καλό και το κακό, η αναγέννηση και ο θάνατος. Όλες αυτές οι ιδιότητες συγκλίνουν και συγκεντρώνονται στην πρώτη του μέρα, την Πρωτομαγιά. Ο εθιμικός εορτασμός της ως της τελικής νίκης του καλοκαιριού κατά του χειμώνα και της κατίσχυσης της ζωής επί του θανάτου έχει μακρότατη παράδοση με ρίζες που ανάγονται σε προχριστιανικές αγροτικές λατρευτικές τελετές που αποσκοπούσαν στη γονιμότητα των αγρών και, κατ επέκταση, και των ζώων και των ανθρώπων.

Οι αρχαίοι Έλληνες, ως φλογεροί φυσιολάτρες, γιόρταζαν το άνοιγμα των λουλουδιών και το φτάσιμο της άνοιξης. Aπό τα αρχαιότερα χρόνια του πολιτισμού τους, που έφθασε στην Eλλάδα από τη Θράκη το ρόδο, μαζί με τις Oρφικές διδασκαλίες, το άνθος αυτό έγινε σύμβολο και υμνήθηκε ως η νύμφη των ανθέων. Ο Aνακρέων ύμνησε έτσι το άνθος αυτό του Mαγιού:

«Pόδον, άνθος των ερώτων
αναμίξωμεν τω Bάκχω
ρόδον, ω+ ωραίον άνθος
ενθέντες τοις κροτάφοις
ευθυμήσωμεν εν τούτοις».

Η γιορτή, όμως, της άνοιξης, η αρχαία Πρωτομαγιά, πήρε σιγά-σιγά κι επίσημη μορφή. Από τις παλαιότερες γιορτές, δημιουργήθηκαν τα Ανθεστήρια, η γιορτή των λουλουδιών. Αυτή ήταν η πρώτη επίσημη γιορτή ανθέων των Ελλήνων. Ιδρύθηκε πρώτα στην Αθήνα, όπου με μεγαλοπρέπεια βάδιζαν προς τα ιερά πομπές με κανηφόρες, που έφερναν άνθη. Έπειτα τα Ανθεστήρια διαδόθηκαν και σ άλλες πόλεις της Ελλάδος και πήραν πανελλήνια μορφή.

Στα Ανθεστήρια της Ελλάδας «ανασταινόταν» ο… σκοτωμένος Ευάνθης θεός, επίθετο του Διόνυσου, που από το χυμένο αίμα του φύτρωσε, σύμφωνα με το μύθο, η άμπελος. Δρώμενο της Πρωτομαγιάς στην Ελλάδα κατά τα νεότερα χρόνια ήταν η ανάσταση του Μαγιόπουλου. Ένας έφηβος εμιμείτο στα ξέφωτα του δάσους τον πεθαμένο, τάχατες, Διόνυσο. Κοπέλες τον στόλιζαν με άνθη και του τραγουδούσαν τον «κομμό, το θρήνο και τον οδυρμό, μέχρι που να «αναστηθεί» και μαζί με αυτόν όλη η φύση.

Όταν η ειδωλολατρία προσωποποίησε τις ιδιότητες της Φύσης και τις προσκύνησε σαν συγκεκριμένους θεούς, τότε τις αρχικές εκείνες γιορτές της Άνοιξης μοιράστηκαν μεταξύ τους η Ίσιδα, ο Διόνυσος, η Δήμητρα, ο Απόλλωνας, η Χλωρίδα (Flora) και αν κάποιος άλλος θεός θεωρήθηκε επόπτης της φυσικής παραγωγής ή αίτιος της βλάστησης των φυτών.

Και λοιπόν αντί για την αρχική και ενστικτώδη εκείνη χαρά των ανθρώπων από τη θέα της ζωής που ξαναγεννιέται στη φύση, γιόρταζαν οι δικοί μας πρόγονοι , από υποχρέωση πια, γιορτές, σαν τα Ανθεσφόρια περίπου, τα Ηροσάνθεια, τα Χλόεια, τα Θαλήσια και τέλος τα περίφημα Διονύσια για των οποίων την εξύμνηση συναγωνίζονται οι μεγαλύτεροι λυρικοί ποιητές της Ελλάδας που για την ανοιξιάτικη λαμπρότητά τους ψάλλει ο ουράνιος Πίνδαρος ότι:

Φοίνικος έρνος οπότ΄οιχθέντος Ωράν θαλάμου.
Εύοδμον επαιωσιν έαρ, φυτά νεκτάρεα.
Τότε βάλλεται , τότ΄επ΄αμβρόταν χέρσον εραταί
ίων φόβαι ρόδα τε κόμαισι μίγνυται,
αχεί τ΄ομφαί μελέων συν αυλοίς,
αχεί τε Σεμέλαν ελικάμπυκα χοροί.

(Το βλαστάρι του φοίνικα, των Ωρών σαν ανοίξει ο θάλαμος
και τα μυρωδάτα φυτά μυριστούν την εύοσμη άνοιξη,
τότε πετιέται, τότε στη γη των αθανάτων σωρός
χαριτωμένοι μενεξέδες και τριαντάφυλλα
με τα μαλλιά ανακατεύεται
και ηχεί γλυκιά φωνή με λυρικούς αυλούς
και σέρνουνε χορούς για την ανθοστεφάνωτη Σεμέλη).

Αργότερα, με το πέρασμα των αιώνων, η αρχική έννοια της Πρωτομαγιάς χάθηκε και τα έθιμα επιβίωσαν απλώς ως λαϊκές γιορτές στις οποίες συμπεριλαμβάνονται περιφορά δέντρων, πράσινων κλαδιών ή στεφάνων με λουλούδια, ανακήρυξη του βασιλιά ή της βασίλισσας του Μάη, χορός γύρω από ένα δέντρο ή ένα στολισμένο κοντάρι-γαϊτανάκι. Πρόκειται για μια από τις ελάχιστες γιορτές χωρίς θρησκευτικό περιεχόμενο που έχουν διατηρηθεί ως τις μέρες μας με εκδηλώσεις που απαντώνται στον λαϊκό πολιτισμό πολλών ευρωπαϊκών λαών.

Το στεφάνι

Το πρωτομαγιάτικο στεφάνι είναι, σχεδόν, το μοναδικό έθιμο που εξακολουθεί να μας συνδέει με την παραδοσιακή Πρωτομαγιά, μια γιορτή της άνοιξης και της φύσης με πανάρχαιες ρίζες, πλούσια σε εκδηλώσεις σε παλαιότερες εποχές. Στις μέρες μας η Πρωτομαγιά με το μάζεμα των λουλουδιών για το πρωτομαγιάτικο στεφάνι, ενισχύει τις σχέσεις του ανθρώπου με τη φύση, από την οποία οι περισσότεροι έχουμε απομακρυνθεί, ζώντας στις πόλεις.

Σύμφωνα με τη διευθύντρια του Κέντρου Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών, Αικατερίνη Καμηλάκη, το στεφάνι κατασκευαζόταν με βέργα από ευλύγιστο και ανθεκτικό ξύλο κλήματος ή άλλο και στολιζόταν με λουλούδια και κλαδάκια καρποφόρων δέντρων, όπως η αμυγδαλιά, η συκιά και η ροδιά. Ακόμα, το διακοσμούσαν με στάχυα από σιτάρι και κριθάρι, με κρεμμύδι αλλά και σκόρδο για το μάτι. Η χρησιμοποίηση πρασινάδας και όχι τόσο λουλουδιών με σκοπό τη μετάδοση της γονιμότητάς τους ήταν το κύριο χαρακτηριστικό των μαγιάτικων συνηθειών. Στον αγροτικό χώρο, μάλιστα, δε θεωρείτο απαραίτητο το πλέξιμο στεφανιών. Αρκούσε η τοποθέτηση πάνω από την πόρτα του σπιτιού μιας δέσμης από χλωρά κλαδιά ελιάς, συκιάς, νερατζιάς, πορτοκαλιάς και άλλα μαζί με λουλούδια. Απαραίτητη ήταν, επίσης, η ύπαρξη μεταξύ τους φυτών αποτρεπτικών… του κακού, όπως είναι η τσουκνίδα, το σκόρδο και άλλα.

Σύμφωνα με κείμενο του καθηγητή Κλασικής Αρχαιολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, Μιχάλη Τιβέριου, το μαγιάτικο κλαδί ή το άνθινο στεφάνι, έχει κατά πάσα πιθανότητα τις ρίζες του στην αρχαιότητα: «Είναι γνωστό ότι στην αρχαία Ελλάδα τέτοια κλαδιά ή στεφάνια τα χρησιμοποιούσαν πολύ συχνά. Δεν είναι υπερβολικό να πούμε ότι δεν έλειπαν από καμία σημαντική εκδήλωση του δημόσιου, ιδιωτικού και θρησκευτικού βίου. Επιπλέον, είναι αξιοπρόσεκτο ότι μια σημαντική γιορτή ενός μήνα των αρχαίων, του Θαργηλίωνος, που αντιστοιχούσε, περίπου, με το δικό μας Μάιο, περιλάμβανε στα δρώμενά της την κατασκευή ενός κλαδιού ανάλογου με το μαγιάτικο. Το κλαδί αυτό δεν το έφτιαχναν με άνθη, αλλά με κλαδιά οπωροφόρων δέντρων, στα οποία αναρτούσαν κρεμμύδι και σκόρδο».

Στις μέρες μας που έχουμε καθιερώσει στεφάνια από λουλούδια του αγρού ή των κήπων, τα οποία τοποθετούμε για μερικές μέρες στην κύρια είσοδο των σπιτιών μας. Δύσκολα μπορεί, πια, να ανιχνευτεί συμβολισμός στο σύγχρονο πρωτομαγιάτικο στεφάνι, κατά το Μιχάλη Τιβέριο, αφού για τους περισσότερους δεν αποτελεί, ίσως, τίποτα περισσότερο από μια όμορφη και μυρωδάτη σύνθεση λουλουδιών, χωρίς να παραπέμπει σε συσχετισμούς σύμφωνα με τους οποίους «χαρίζει» στους ενοίκους ενός σπιτιού υγεία, καλή τύχη, ειρήνη, ευτυχία και ευφορία. Σίγουρα, όμως, η κατασκευή του χαρίζει ευφορία σε μεγάλους και μικρούς, που ξεφεύγοντας από τις πόλεις αναζητούν τη χαρά της άνοιξης στην ολάνθιστη φύση.

www.valentine.gr