Οι "σχεδόν" αμέτρητες ΜΚΟ της Ελλάδας

της Λένας Μαρκογιαννάκη

Το ερώτημα «Πόσες ΜΚΟ υπάρχουν στην Ελλάδα και ποιος ο σκοπός τους;» μου δημιουργήθηκε όταν προσπάθησα να τις μελετήσω γενικά, δηλαδή παγκοσμίως και κατά ένα περίεργο τρόπο και συνειρμό το ερωτηματικό γενικά έγινε ειδικά και συγκεκριμένα όταν άρχισα να διαβάζω στο διαδίκτυο διάφορα ξένα άρθρα επιστημονικά, τα οποία περιέγραφαν έκπληκτα ότι στην Ελλάδα οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις είναι «σχεδόν» αμέτρητες. Για την ακρίβεια ουδείς γνωρίζει τον ακριβή αριθμό αυτών, ούτε καν το σκοπό ύπαρξης τους άρα και την λειτουργία τους.

Ο όρος ΜΚΟ αποτελεί το ακρωνύμιο των λέξεων Μη Κυβερνητικός Οργανισμός και για να έχουμε μια πλήρη εικόνα του όρου, ΜΚΟ είναι κάθε μη κερδοσκοπική, κοινωφελής, οργάνωση που λειτουργεί σε εθνικό, διεθνές ή διακρατικό επίπεδο, στηρίζεται στην ιδιωτική πρωτοβουλία και είναι ανεξάρτητη από το Κράτος. Στις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, μέλη είναι άτομα που συμμερίζονται τον ίδιο προβληματισμό και συμμετέχουν σε εθελοντική βάση, χωρίς απώτερο σκοπό το κέρδος. Αντικείμενο των ΜΚΟ είναι η υποστήριξη περιβαλλοντικών και ευρύτερα ανθρωπιστικών πρωτοβουλιών με απώτερο στόχο το όφελος του κοινωνικού συνόλου, μέσα από την ανάπτυξη προγραμμάτων, την παροχή υπηρεσιών και την παρέμβαση για την προστασία και υιοθέτηση βιωσιμότερων μορφών ανάπτυξης.


Με λιγάκι ψάξιμο παραπάνω και γυρνώντας πάλι στο ερώτημα “Πόσες είναι” διαπίστωσα ότι αυτές που είναι καταγεγραμμένες επίσημα, σε κάθε αρμόδια υπηρεσία υπουργείου στην Ελλάδα πάντα, είναι ένα δείγμα από αυτές που υπάρχουν στην πραγματικότητα. Στην Ελλάδα, το «εγχείρημα ΜΚΟ» γνωρίζει τα τελευταία 15 χρόνια σημαντική ανάπτυξη και αύξηση αλλά εμφανίζει ταυτόχρονα και σημάδια κρίσης. Ωστόσο, δεν φαίνεται να σταματάει η δημιουργία όλο και περισσότερων ΜΚΟ.

Σε ό,τι αφορά τις ελληνικές ΜΚΟ, το τοπίο είναι αρκετά θολό. Αυτή η διαπίστωση εύκολα τεκμηριώνεται, αν αναλογιστεί κανείς οτι υπάρχουν οργανώσεις που λειτουργούν με πάγιες αρχές, προκαθορισμένες και συμβατές με την έννοια της ανεξάρτητης οργάνωσης. Είναι, όμως, αρκετές και οι οργανώσεις, που δημιουργήθηκαν στο παρελθόν και δεν έχουν παρουσιάσει αξιόλογη δράση. Παρ΄όλα αυτά, συμμετέχουν σε διαδικασίες που δεσμεύουν κι άλλες οργανώσεις ή χρηματοδοτούνται στο όνομα της ανύπαρκτης δράσης τους.

Αν καθίσει κανείς, λοιπόν, να συγκρίνει τον αριθμό των ΜΚΟ (με δράση ή χωρίς) σε άλλα κράτη σε σχέση με την Ελλάδα, θα διαπιστώσει ότι για ακόμα μια φορά η χώρα μας παίρνει την πρωτιά καθώς ο αριθμός δεν ορίζεται ακριβώς ενώ στα άλλα κράτη δεν ξεπερνά τις 200 με 300 ΜΚΟ όπως για παράδειγμα στην Δανία και στην Ολλανδία.

Μπορεί ο αριθμός αυτών να μην έχει οριστεί ακριβώς και να χαρακτηρίζονται αμέτρητες, όμως η συνολική προσφορά τουλάχιστον των δραστήριων αυτών οργανώσεων είναι εντυπωσιακή. Προσωπικά τις περισσότερες από αυτές τις θεωρώ μοναδικές στο είδος τους, με απίστευτο έργο στο ενεργητικό τους, πολύ χρήσιμες και αναγκαίες. Ποιος μπορεί εξάλλου να αμφισβητήσει για παράδειγμα τη δράση του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, ο οποίος αποτελεί κατ’ εξοχήν Εθελοντικός Οργανισμός. Είναι ο μεγαλύτερος Μη Κυβερνητικός Οργανισμός στη χώρα μας και το πολυσχιδές έργο του στηρίζεται στους εθελοντές των τριών σωμάτων του, καθώς και στους απλούς πολίτες οι οποίοι ανταποκρίνονται σε κάθε κάλεσμα του.

Θα μπορούσε όμως να αμφισβητήσει ο οποιοσδήποτε κάποιες “μικρές ΜΚΟ” που υπάρχουν και είναι αυτές που φτάνουν τον αριθμό των ΜΚΟ στο “αμέτρητο”, η σύσταση των οποίων οφείλεται σε άλλους λόγους, καθώς κατα γενική ομολογία η ύπαρξη τους περισσεύει αλλά και η δράση τους υστερεί όπως για παράδειγμα, μια ΜΚΟ που άκουσα τελευταία πως υπάρχει στη χώρα μας με την ονομασία «Τα κατσαρολάκια». Από την ονομασία και μόνο μπορεί κανείς να βγάλει τα συμπεράσματα του… σας αφήνω λοιπόν να τα βγάλετε…

* Η Λένα Μαρκογιαννάκη είναι απόφοιτη του τμήματος Πολιτικών Επιστημών του Α.Π.Θ, κατέχει Μεταπτυχιακό δίπλωμα στις Διεθνείς Σχέσεις και τη Διπλωματία, του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και Μεταπτυχιακό δίπλωμα στη Δημοσιογραφία και τη Διοίκηση του LCM.

Ο παράλογος συνδυασμός αύξησης τιμών και μείωσης μισθών

       της Λένας Μαρκογιαννάκη

Με αφορμή την όλη κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα και τα βαθιά σημάδια που η κρίση έχει χαράξει παντού, ένα σηματικό θέμα που έχει εδώ και χρόνια προκύψει αλλά μόνο επισημαίνεται και ποτέ δεν δρομολογείται για επίλυση ή έστω μια προσπάθεια να γίνει διάλογος, είναι το ζήτημα της μείωσης των τιμών των τροφίμων  και των καυσίμων.

Ο κόσμος φτωχαίνει συνεχώς με ραγδαίους ρυθμούς, δηλαδή με απλά ελληνικά πεινάει και κρυώνει ή μάλλον θα κρυώνει οσονούπω και η κυβέρνηση ναι μεν ασχολείται με θέματα σηματικά αλλά όπως φαίνεται δεν έχει εντάξει σχεδόν καθόλου το θέμα των τιμών στην αντζέντα της, καθώς η αύξηση αυτών αποτελεί κυριολεκτικά ζήτημα επιβίωσης της χώρας ή μάλλον ζήτημα επιβίωσης των Ελλήνων. Είναι χιλιάδες οι οικογένειες που πεινάνε και δεν μπορούν να κάνουν τίποτα καθώς τα χρήματα δεν φτάνουν ούτε για τα απαραίτητα.

Ο παράλογος συνδυασμός αύξησης των τιμών και μείωσης των μισθών είναι πλέον ανυπόφορος και ανεξέλεγτος, με πιθανότητα δημιουργίας θανατηφόρων καταστάσεων. 

Και ενώ μέχρι πρότινος καμιά κουβέντα δεν γινόνταν για αυτό το θέμα,  την προηγούμενη εβδομάδα σε μια τηλεοπτική εκπομπή άκουσα τον κ.Σκορδά να αναφέρεται σε αυτό ακριβώς το θέμα των τιμών στα καταναλωτικά αγαθά, επισημαίνοντας ότι το υπουργείο έχει ήδη προχωρήσει σε παρεμβάσεις ώστε να υπάρξει μείωση σε όλα τα προϊόντα σταδιακά και παραδέχθηκε ότι υπάρχει πρόβλημα στα τρόφιμα και τα καύσιμα. 

Όχι, κ. Σκορδά μου δεν υπάρχει απλά πρόβλημα, υπάρχει τεράστιο πρόβλημα στα τρόφιμα και πολύ περισσότερο στα καύσιμα, γιατί μπορείς να χορτάσεις τρώγωντας μόνο ψωμί και μακαρόνια αλλά δεν μπορείς να ζεσταθείς ή να κινηθείς μόνο με νερό.

Και πάνω εκεί που ήμουν έτοιμη να το κλείσω, διότι καμία ικανοποιητική και ουσιώδη απάντηση δεν άκουσα να δίνεται, η δημοσιογράφος τον ρώτησε σχετικά με τις υψηλές τιμές στα οπωροκηπευτικά προϊόντα. Ποιά ήταν η απάντηση; Ότι σε τέτοιου είδους προϊόντα με υψηλές τιμές κυρίως φταίει η εποχικότητα τους. Δηλαδή ήθελε να μας πει με λίγα λόγια οτι επεδή η ντομάτα είναι καλοκαιρινό προϊόν να τρώμε μόνο το καλοκαίρι γιατί το χειμώνα ακριβαίνει και δεν συμφέρει. Μα τι γελοίες απαντήσεις είναι αυτές;Ειλικρινά πιστεύουν ακόμα οτι ο κόσμος μασάει κουτόχορτο ή ξεγελίεται με τέτοιες απαντήσεις;

Ειλικρινά είναι τελείως μα τελείως αποθαρρυντικό να ακούς κάθε μέρα μόνο για αύξηση των τιμων και ποτέ για μείωση αυτών. Για την μόνη μείωση που μιλάνε είναι των μισθών και αυτό είναι τόσο θλιβερό. Μέσα σε ένα 24 ωρο αντιλήφθηκα ότι διάβασα και άκουσα πάνω από έξι προϊόντα, οι τιμές των οποίων θα υποστούν ή έχουν υποστεί αύξηση. Μιλάμε για αύξηση των τιμών των οικοδομικών υλικών, των ακτοπολοϊκών εισητηρίων, του υγραερίου, των καυσόξυλων, των φαρμάκων και οι αυξήσεις πλέον δεν έχουν όριο, έχουν γίνει ανεξέλεγκτες, με την τσέπη του καταναλωτή να μένει άδεια συνεχώς.

Δηλαδή έλεος…..